Wederzijdse communicatie is natuurlijk heel belangrijk, dat weten we allemaal. In onze tijd vinden we dat ook heel gewoon en tasten vol vertrouwen naar ons mobieltje, want zonder dat zijn we vreselijk alleen.
Maar hoe ging dat vroeger dan?
Het H.IJ.S.M. station, waar het telefoonhuisje eerst stond
Postbezorging was een belangrijke zaak als communicatiemiddel. Midden in de 19e eeuw werden in Baarn de brieven afgeleverd bij Hotel Groeneveld (later welbekend als) Greenfields bij de bode, de heer Burmanjer, wonende aan de Stationsweg, waar voor zijn woning een brievenbus was geplaatst.
Het eerste hulppostkantoor kwam in 1866 in de woning van 'brievengaarder' Schurink, naast het toenmalige gemeentehuis aan de Hoofdstraat. Later, in 1877, werd op bevel van koning Willem III op deze plek een nieuw postkantoor annex telefooncentrale geopend en werden postbestellers aangenomen.
Het was toen nog heel gewoon dat een brief, gepost in de ochtenduren al in de middag werd bezorgd op het betreffende adres in Nederland.
In 1890 kwam er ook een telefonische verbinding met grote steden zoals Amsterdam, Rotterdam en Utrecht. De telefooncentrale was gevestigd in een mooi vakwerkhuisje bij het station, dat in 1902 verplaatst werd naar de Eemnesserweg, nummer 50, het staat er nog steeds mooi te wezen. De verbindingen werden tot stand gebracht door middel van een kast met snoeren en stekkertjes, bediend door telefonistes.
De telefonistes aan het werk
Baarn, toch een kleine plaats, had als eerste gemeente in Nederland een eigen telefoonnet, wat natuurlijk van groot belang was voor de vele vermogende inwoners afkomstig uit de grote steden.
In 1908 kreeg Baarn een nieuw gemeentehuis aan de Laanstraat, in 1913 kwam er een heel nieuw postkantoor aan de Teding van Berkhoutstraat, gebouwd in eclectische stijl, ontworpen door C.H. Peters, die ook het hoofdpostkantoor in Amsterdam ontwierp. Hier kon men terecht om postzegels te kopen, pakjes te versturen en ook bankzaken af te wikkelen.
In 1936 werd het kantoor verbouwd, na de 2e Wereldoorlog nogmaals en in 1982 voor de laatste maal. Inmiddels is het een gemeentelijk monument geworden.
Het postkantoor
En toen deed internet zijn intrede. In razend tempo werd alles ineens anders, brieven schrijven doen we niet meer, we hebben de email, de app en ook voor bankzaken kunnen we op de bank blijven zitten en hoeven we de deur niet meer uit. De computer beheerst nu ons leven, zelfs de overheid vindt het vanzelfsprekend dat wij daar allemaal gebruik van maken. En natuurlijk heeft u er een, samen met het onmisbare mobieltje, nu in goed Nederlands smartphone geheten.
Het versturen van post lijkt tot het verleden te gaan behoren. Het postkantoor aan de Teding van Berkhoutstraat sloot zijn deuren in 1988 en werd in 2010 een kinderdagverblijf.
Het einde van een tijdperk.
