In het jaar 1980 schreef mevrouw Witsenburg-Horsman een artikel in de Baerne over de manier waarop er vroeger in Baarn kerst werd gevierd. Zij beschreef dat een kerstfeest toen helemaal niet zo leuk was, het was eigenlijk helemaal geen feest. Mensen waren vaak werkloos, maar de vele kindermonden moesten wel gevoed worden, een veel voorkomende situatie op de Oosterhei.
Bedenk eens dat wanneer u de vele kerstlichtjes ontsteekt in huis, dat men in die tijd in de schemering zat, in de kou. Want juist tegen het eind van de maand, met de kerstdagen dus, was de olie waar de lamp op brandde op en hing men de lamp scheef om de laatste restjes te benutten. In de kerk op de Brink werd een grote kerstboom geplaatst met echte kaarsjes die door middel van een lang koord (het schietkatoen) dat van kaars naar kaars ging en ze een voor een ontstak. Er werd gezongen en het verhaal van het kindje Jezus verteld. Bij de uitgang van de kerk kwam het hoogtepunt, iedereen ontving een sinaasappel en een suikervlinder, een luxe in die tijd.
En het Leger des Heils, iedereen herinnert zich nog wel de buitencollectes met begeleidende zang en kerstpot. Van de opbrengst werd er o.a. warme chocolademelk geserveerd. Thuis werden er provisorische kaarsenstandaards gemaakt, aardappels met een gat erin, crêpepapier er omheen, kaas erin en branden maar. Een schril contrast met nu.
De vlammetjes, symbool van zon en licht, worden nu verbeeld door ledlampjes. Het kindje Jezus en zijn moeder (symbool van vruchtbaarheid) is in Baarn niet vergeten, mede door de beroemde kerstroute in de vele tuinen van Baarn. Zo worden wij herinnerd aan wat kerst in onze tijd eigenlijk betekent.
Maar dan hollen we weer door, al die boodschappen, wat voor cadeaus moeten er worden aangeschaft en wat moeten we aan! Met oudejaarsdag wordt er veel geld uitgegeven voor het meest spectaculaire vuurwerk, dit jaar voor de laatste keer.Nieuwjaarsdag wordt door velen niet erg bewust ervaren. Na de oliebollen en de champagne volgt een heel kort nachtje met een kater in het vooruitzicht.
In 1980 schreef mevrouw Witsenburg-Horsman: 'het is niet onmogelijk dat iemand over 50 jaar weer in de archieven duikt om te vertellen hoe men olijk, maar misschien toch ook met een tikje heimwee, tijdens de jaarwisseling te werk ging'. Misschien dat iemand over een jaar of 40 met verbazing leest over de manier waarop wij dat in 2025 vieren en daar dan een artikel over schrijft in de Baerne.
Want al het heden wordt verleden...
Ontsteken van de lichtjes op de BrinkFoto: Caspar Huurdeman
