Als velen van ons aan sigaren denken, zien we wellicht in onze verbeelding weer die opa in zijn behaaglijke sofa met een bolknak in de hand. Voor de hele dure opa's was dat dan een echte Davidoff, de Ferrari onder de sigaren, die met het uiteinde in de cognac werd gedoopt alvorens naar de lippen te brengen.
In de vorige eeuw was de sigaar nog gewoon, nu zie je af en toe nog iemand een klein sigaartje roken.
De geschiedenis van de Baarnse sigarenfabriek Tingana in Baarn begon in 1934 aan de Ferdinand Hucycklaan in de voormalige Westerschool, ook wel meester Pluimschool genoemd, naar de directeur. Helaas moest deze school de deuren sluiten vanwege een tekort aan leerlingen.
Gerke Visser uit Groningen nam een sigarenfabriek over van Piet Tinga voor 6000 gulden en vestigde zich hiermee in Baarn. Maar daar was niet iedereen gelukkig mee. De omwonenden kwamen in opstand, zij vreesden ontwaarding van hun huizen, maar de gemeenteraad was er blij mee. Dus werd de komst van de nieuwe sigarenfabriek een feit.
Ongeveer de helft van de werknemers kwam uit Baarn, de rest uit omliggende gemeenten zoals Bunschoten/Spakenburg, zij waren hun baan als visser kwijtgeraakt door de voltooiing van de Afsluitdijk in 1932. Deze mensen konden bij Tingana opgeleid worden tot sigarenmaker. Dat ging op stukloon, een werkweek van 48 uur kon bijvoorbeeld zo'n 60 tot 65 gulden opleveren.
Snel werd een zogenaamde bosjesmachine aangeschaft, een Zweedse uitvinding. Deze machine bracht soorten tabak uit Java, Brazilië of Cuba naar het omblad, het omhulsel van de sigaar en gaf er vorm aan. Dit ging in een houten mal van 20 stuks sigaren (bosjes), deksel erop, dit weer in een pers en zo werd de bolknak gevormd. Afgekeurde sigaren mochten de werknemers mee naar huis nemen.
Maar in 1952 ontstonden problemen die uitliepen op een staking. De leiding wilde een nieuw dekblad gaan gebruiken maar het personeel vond dit van slechte kwaliteit, het ging veel sneller kapot in de haast om een hoge productie te verkrijgen. Uiteindelijk werd de staking die hierop volgde door de bonden beëindigd.
In 1959 werd gestart met een nieuwe fabriek in Hippolytushoef waar veel personeel te krijgen was, in tegenstelling tot Baarn. De oudste zoon van Gerke, Harco Visser, werd directeur van de nieuwe fabriek samen met compagnon J. Harkema, de 20 personeelsleden waarmee werd begonnen groeide uit tot 50 mensen. In 1990 zou dit Handelmij Tobacco Service Holland worden. Harco ging als shopmanager verder met zijn carrière bij de firma Hajenius aan het Rokin in Amsterdam.
Uiteindelijk vertrok het hele bedrijf uit Baarn in 1966, het lege pand werd later verhuurd aan verschillende bedrijven. Uiteindelijk brandde het in 1980 af en ging het gebouw in rook op.
De laatste sigarenfabriek in Nederland sloot in 2005: Ritmeester Cigars BV Veenendaal.
Rest nog onze warme herinneringen aan de sigarenbandjes, die toch nog een glimlach op vele gezichten brengt. Deze bandjes werden massaal gespaard, het was een ware hype. Vaak hadden deze bandjes een speciaal thema zoals ruimtevaart of schilderkunst en ze waren genummerd, zodat je kon zien of je de hele collectie bij elkaar had gespaard. Tingana had zelfs zijn eigen ruilbeurs. Tot op de dag van vandaag zijn er nog steeds ruilbeurzen te bezoeken. Uiteindelijk werd de gehele collectie bandjes van Tingana in 2015 door de Familie Visser geschonken aan de HKB.
De sigaar, die is zeldzaam geworden, de geur is verwaaid, de as is afgeklopt, hij is uit de mode.
